-( گزیده ای از شاهنامه )-

حکیم ابوالقاسم فردوسی

به گمانم کسی نیست که ایرانی باشد و با خواندن

 شاهنامه که تاریخ حقیقی ایران زمین است بقض

گلویش را نفشارد !

چو زین بگذری دور عمر بود                          سخن گفتن از تخت و منبر بود

کز این پس شکست آید از تازیان                  ستاره نگردد مگر بر زیان

چو با تخت و منبر برابر شود                        همه نام بوبکر و عمر شود

تبه گردد این رنج های دراز                          نشیبی دراز است پیش فراز

نه تخت و دیهیم بینی نه شهر                    کز اختر همه تازیان راست بهر

شود بنده بی هنر شهریار                         نژاد و بزرگی نیاید به کار

ز دهکان و از ترک و از تازیان                       نژادی پدید آید اندر میان

نه دهکان نه ترک و نه تازی بود                   سخن ها به کردار بازی بود

بد اندیش گردد پدر بر پسر                         پسر بر پدر همچنین چاره گر

به گیتی نماند کسی را وفا                       روان و زبان ها شود پر جفا

بریزند خون از پی خواسته                         شود روزگار بد آراسته

زیان کسان از پی سود خویش                   بجویند و دین اندر آرند پیش

ز پیمان بگردند و از راستی                       گرامی شود کژی و کاستی

ربایند همی این از آن آن از این                  ز نفرین ندانند باز آفرین

نه جشن و نه رامش نه گوهر نه نام            ز کوشش به هر گونه سازند دام

ز پیشی و بیشی ندارند هوش                 خورش نان کشکین پشمینه پوش

چنان فاش گردد غم و رنج و شور              که شادی به هنگام بهرام گور

دل من پر از خون شد و روی زرد               دهان خشک و لبها پر از باد سرد

مرا کاشکی این خرد نیستی                  که ام آگهی از روز بد نیستی

- ((  مهرگان خجسته باد   )) -

روز مهر از ماه مهر ۱۶ مهر ماه باستانی ۱۰ مهر ماه خورشیدی .

در میان تمام جشن هایی که در ایران باستان متداول تر بود دو جشن از سایر جشن ها مهمتر و بزرگتر بودند . این دو جشن عبارت بودند از نوروز و مهرگان .نوروز پیش درآمد بهار و همراه با سرسبزی طبیعت

و رفتن زمستان در حالی که مهرگان در نیمه دوم سال یعنی هنگامی که گرمای سوزان تابستان سپری و هوای معتدل پاییزی آغاز می گردد .

مهرگان از روز مهر تا روز رام شانزدهمین تا بیست و یکمین روز مهر باستانی ( ۱۰ تا ۱۶ مهر خورشیدی ) ادامه دارد . که روز اول را مهرگان عامه و روز آخر را مهرگان خاصه می نامند . این جشن مربوط به فرشته مهر که در اوستا میترا به چم ( معنی ) نور خورشید و مهر و محبت و عهد و پیمان می باشد نامیده می شود و روایت است که فریدون شاه پیشدادی در این روز به رهبری کاوه آهنگر بر ضحاک تازی چیره شد و

ضحاک را در کوه دماوند حبس نموده است و فریدون تاج پادشاهی را بر سر نهاد . ( فرشتگان در جشن مهرگان به یاری فریدون آمدند و در آخرین روز جشن که رام می باشد ضحاک در کوه دماوند به زندان افتاد )